Zamieszczone w tomie Czarna bezgwiezdna noc historie są wręcz naturalistyczne. To wszystko mogłoby się wydarzyć, i co więcej na pewno już nie raz się wydarzyło. Dlatego jest jeszcze bardziej przerażające niż najkoszmarniejszy wytwór fantazji. W Czarnej bezgwiezdnej nocy brak elementów nadnaturalnych. Nawet jeśli czytelnikowi zdaje się przez moment, że może być inaczej, to szybko odkryje, że nieliczne duchy i nadprzyrodzone istoty są tutaj tylko odbiciem psychiki bohaterów, wytworem wyobraźni, projekcją pragnień, lęków, wyrzutów sumienia. W zbiorze znalazły się cztery teksty. Jeden dość krótki - zatytułowany "Dobry Interes", w którym King demaskuje ludzką zawiść i fałsz - i trzy obszerne, które łączy motyw brutalnej zbrodni. Utwory spaja refleksja nad zagadnieniem: Kim jest człowiek i czy można go w pełni poznać? Punktem wspólnym opowiadań "1922", "Wielki Kierowca" oraz "Dobrane małżeństwo" jest także przekonanie o dualizmie ludzkiej natury i założenie, że wszyscy nosimy w sobie innego, obcego. Każdy z nas jest Williamem Wilsonem, w którym antagonistyczne siły dobra i zła toczą nieustającą walkę. „Ile niespodziewanych jaźni, ukrywających się w zakamarkach psychiki, może mieć w sobie człowiek?” - zastanawia się King w Wielkim Kierowcy. W Czarnej bezgwiezdnej nocy „drugie ja” pełni dwie różne role. Dla morderców jest pretekstem, by usprawiedliwić swoje zbrodnie, powiedzieć, że popełnił je ktoś inny - ta tkwiąca głęboko zła osoba - oszukiwać siebie i bliskich, że nie pozwoli mu ponownie przejąć kontroli. Dla ofiar i niedoszłych ofiar tychże psychopatów „drugie ja” jest trzymaną na wodzy rezerwą brutalności i bezwzględności, ale też odwagi, którym pozwalają się uzewnętrznić, by stawić czoła wcielonemu złu, przy okazji samemu się w nim zanurzając. Ofiara zamienia się w kata. Planowanie i realizacja zbrodni pokazuje, że w niczym nie ustępuje swojemu prześladowcy. Ostatecznie - w odpowiednich okolicznościach - każdy z nas bywa szaleńcem i wszyscy jesteśmy zdolni do morderstwa. Zbrodniarze ci znaleźli się w opowiadaniach Kinga składających się na ten tom. Autor nie wymienia ich nazwisk, ale wszyscy, których ten temat interesuje, bez trudu dostrzegą analogie i odnajdą w historiach mistrza horroru elementy biografii tych, okrytych złą sławą, ludzi. W "Czarnej bezgwiezdnej nocy" King nawiązuje nie tylko do postaci historycznych, ale także do literackich zbrodniarzy z własnych utworów. W "1922" mamy wyraźne nawiązanie do Dolores Clairborne, a w "Dobrym interesie" do postaci głównego bohatera powieści Chudszy. W "Wielkim Kierowcy" mamy do czynienia z rewersem Misery. Tym razem to autorka kryminałów wpada w ręce psychopaty, który bynajmniej nie jest fanem jej twórczości. Przy okazji lektury tego zbioru nasunęło mi się też spostrzeżenie, iż w twórczości Kinga wielokrotnie pojawia się motyw zębów i gryzienia. „Zbyt liczne”, „zbyt duże” i ostro zakończone zęby są znakiem rozpoznawczym zakamuflowanego zła. Klown Pennywise, Andre Linoge i parę innych potworów z uniwersum Kinga dzieliło tę cechę. Dopóki nie obnażyli wampirzych szczęk, wydawali się być ludźmi. Również w omawianych powyżej utworach Kinga zęby budzą niepokój i są utożsamiane z demonicznymi instynktami. Największa niespodziankę sprawił mi King opowiadaniem "Wielki Kierowca". Cudownie było przeczytać historię, która odwraca do góry nogami klisze znane z filmowych i książkowych horrorów. Autor wyśmiewa schematyczne zachowania bohaterów kina grozy, które tak denerwują widzów podczas seansu. Główna bohaterka, choć z początku wydaje się być osobą delikatnie mówiąc niepozorną, ma w sobie taką wolę przetrwania, że wyprowadza w pole doświadczonego kryminalistę. "Czarna bezgwiezdna noc" to rzeczywiście podróż w mroczną krainę, gdzie nikt nie rodzi się mordercą, ale niektórym niewiele trzeba by się nim stać.