Państwowy Instytut Wydawniczy w swej znanej już „Bibliotece Syrenki” przybliża nam wciąż nowe zagadnienia z dziejów — jak przystało na tytuł serii — syreniego grodu. Ostatnie określenie, jak wiadomo, zostało wprowadzone w powszechny obieg przez warszawską prasę, nic więc dziwnego, że w planach wydawniczych wyżej wspomnianej oficyny przyszła wreszcie kolej na zaprezentowanie tej, bez której pejzaż zarówno polityczny, jak i kulturalny Warszawy jest nie do pomyślenia. Inicjatywa ta zaowocowała nową pracą Andrzeja Paczkowskiego "Prasa co­dzienna Warszawy w latach 1918—1939". Autor, znany historyk prasy, był w pełni przygotowany do podjęcia takiego tematu. Oddana trzy lata wcześniej do rąk czytelników jego "Prasa polska w latach 1918—1939", wcześniej funkcjonująca w środowisku historycznym w postaci makiety, ujawniła ogromną wiedzę i świetną orientację autora w badanej przez niego problematyce. Przy pisaniu nowej rozprawy przed autorem stanęły pewne dylematy. O dwu z nich wypada tu wspomnieć. Pierwsze pytanie, jakiego nie ukrywa Paczkowski przed czytelnikami, dotyczyło zasadności wydzielania prasy warszawskiej z całości polskiej działalności prasowo wydawniczej okresu Drugiej Rzeczypospoli­tej. Ukazanie się samej książki stanowi już właściwie pozytywną odpowiedź na to pytanie, ale autor nie omieszkał ujawnić też na kartach swej pracy powodów, które skłoniły go do jej napisania. Za naturalne uznał bowiem kontynuowanie podję­tego już wcześniej przez badaczy wątku, jakim była historia prasy warszawskiej XVIII i XIX wieku.