"Karina", to pierwsza książka Elżbiety Jodko-Kuli, jaką przeczytałam. To opowieść głównie dla nastolatków, o potrzebie akceptacji i szkolnych problemach. Tytułowa bohaterka jest cichą, skromną i wstydliwą 15-latką. Po przeprowadzce do miasta nie umie się odnaleźć. Do nowej szkoły chodzi już od roku, ale dalej nie ma przyjaciół, a przecież w podstawówce miała ich wielu. Widać, że nie jest tam mile przyjmowana, ponieważ staje się obiektem żartów i kpin grupy dziewczyn z jej klasy. Z upływem czasu nie jest wcale lepiej, zgnębiona docinkami nie wytrzymuje i pod wpływem impulsu kradnie z szafki Julki (liderki wrednych dziewczyn) bardzo ważną dla niej bransoletkę. Na jej nieszczęście widzi to Marta, przyjaciółka okradzionej. Ponieważ Marta nie ma zbyt dobrych stopni postanawia nie mówić Julce o zdarzeniu, jeżeli Karina będzie odrabiać za nią lekcje. Dziewczyna zgadzając się, zmieniła swoje już i tak nudne życie, w jeszcze bardziej nudne i męczące. Po dwóch tygodniach ma już całkiem dość, a Marta nie chce jej zwolnić z przykrego obowiązku. Jednak nikt oprócz jej rodziców i jednego kolegi z klasy Michała nie zauważa co się dzieje. I właśnie on postanawia jej pomóc, ale Karina nie chce od niego żadnego wsparcia. Wszystko się coraz bardziej komplikuje i dziewczyna będzie musiała przyznać się do winy... ale czy tylko ona zawiniła? Może w końcu uda jej się znaleźć nowych przyjaciół? To wszystko znajduje się właśnie w tej książce. Jest to opowieść o sprawach trudnych, a także bardzo ważnych. Pokazuje również, że są wśród nas ludzie, którzy potrzebują pomocy i zrozumienia, musimy tylko rozejrzeć się w klasie, w szkole. Polecam każdej nastoletniej osobie!