Powieść Igora Štiksa rozpina się pomiędzy dwiema wojnami. Główny bohater rozpoczyna swoje życie podczas II wojny światowej w 1942 roku i podjętą przez siebie decyzją kończy je pięć dekad później, w trakcie wojny rozgrywającej się na Bałkanach w roku 1992. Richard Richter, który w swoich żyłach odnajduje ślady żydowskiej krwi, poznaje Sarajewo w momencie, kiedy trwa już wojna. Bohaterowi jawi się przed oczami konflikt, u podstaw którego leżą nieporozumienia narodowościowe, etniczne i kulturowe. Sarajewo, jeden z ostatnich bastionów chełpiących się wielokulturowością, miasto, w którym obok siebie stoją meczet, synagoga i kościół katolicki, umiera, by nigdy już nie odrodzić się w swoim wielonarodowościowym bogactwie. „Krzesło Eliasza” Igora Štiksa przypomina starogrecką tragedię. Zresztą nietrudno doszukać się w powieści odwołań do dramatu Sofoklesa „Król Edyp”. Jednak kanwą, na której zbudował swoje dzieło Igor Štiks, jest powieść Maksa Frischa „Homo Faber”. Dzieło to pojawia się także w powieści w postaci sztuki teatralnej, odgrywanej przez sarajewskich aktorów. Richard Richter wraz ze swoim tłumaczem Ivorem nagrywa dokumentalny film o pracy aktorów w zagrożonym mieście. Reporterzy ukazują trud, z jakim przychodzi im wykonywanie swoich codziennych obowiązków w teatrze, a równocześnie pytają o sens takiej działalności w mieście ogarniętym wojną. Odgrywana na deskach teatru historia „Homo Fabera” wkrada się niepostrzeżenie w życie głównego bohatera. Richard, podobnie jak główny bohater Maksa Frischa, tając przed Almą historię odkrytych niedawno korzeni, wikła się w zakazaną miłość, padając ofiarą własnej przeszłości.